Milarepa's Compassion

ทุกครั้งที่ได้อ่านประวัติของพระอาจารย์มิลาเรปา จิตก็ได้รับการบำบัด ดุจดังโอสถวิเศษรักษาโรคร้ายที่ไม่มีใครรักษาให้หายขาดได้ ในระหว่างจำศีลแม้มิลาเราปาจะไม่มีอาหารชั้นเลิศหล่อเลี้ยงชีวิตยกเว้นลูกสน แต่จิตของท่านมุ่งมั่นเพื่อการหลุดพ้นและด้วยความเมตตาต่อสัตว์ทั้งหลาย วันหนึ่งเมื่อเหล่านายพรานมาพบท่าน ได้คาดคั้นเอาอาหารจากท่าน ท่านบอกว่าไม่มีอาหารจะให้นอกจากลูกสน ท่านบอกว่าถ้าไม่เชื่อก็ให้ลองยกตัวท่านดู จะได้เห็นว่ามีอาหารแอบซ่อนหรือเปล่า พวกพรานจึงยกท่านขึ้นแล้วปล่อยลง ทำอย่างนั้นทีละคนทำให้ท่านได้รับความเจ็บปวดอย่างมาก แม้กระนั้นท่านมิได้โกรธเคืองพวกเขา ตรงกันข้ามท่านกลับรู้สึกสงสารพวกเขาอย่างจับใจ จนถึงกับร้องไห้ออกมา...

แม้เวลาจะผ่านไป 800-900 ปีแล้ว เรื่องราวของมิลาเรปายังคงเป็นบทเรียนยิ่งใหญ่แก่พวกเราทั้งหลาย ขอพวกเราจงรักศัตรูให้ได้อย่างน้อยสักเสี้ยวหนึ่งของท่าน เพราะจริงๆแล้ว ไม่มีผู้ใดที่เป็นศัตรูอย่างแท้จริง ทุกคนล้วนแต่เป็นเหมือนเราต้องการความสุขในชีวิตเช่นกันทั้งสิ้น

Every time I read the life of Lama Milarepa, my mind is healed, as if I was given a wonderful medicine for uncurable disease. While in retreat Milarepa lived on nettles. But that didn't affect his compassion for sentient beings and his determination and perseverance towards enlightenment. One day when a groug of hunters came to his cave, they demanded food from him. He said he had nothing to offer them except for nettles, his only food. He asked them to life him up and see if they didn't believe it. So they did, one after the other. This caused him great pain. But more than anything he felt a terrible and unbearable pity for them, so much that he wept...

Although it's already 800-900 years since his time, his story is still a great lesson for us all. May we follow Milarepa and learn to love our enemy, for there is no real enemy. Everybody is like us in seeking happiness in life.

Photos: www.sfu.org; www.milarepamovie.org

Do We Know How to Meditate?

In a song to one of Tibet's greatest masters Longchen Ramjampa, a practitioner asks for the master's blessing. He laments: although he's still in retreat, his mind goes back to family and friends; although he fears uncertainties of life and bardo he'll face after death, he's still attached to worldly distractions and can't let go of the ones he loves.

When we meditate - no matter whether we close or open our eyes, whether we focus on our breath or on the deity above the crown of our head, whether we are in a meditation room, in retreat or elsewhere, have we ever asked ourself these questions? Do we really know what we are doing? Where is our mind? Does it go back to family and friends? Is it sad, happy or indifferent? What is the meaning of the visualized deity, sacred syllable or the breath we meditate on? Do we understand the real nature of ourself?

On Theravada and Vajrayana

I was asked to translate this piece (posted a few days ago) into English. Here it is:

Someone asked me whether she could still go to a Theravada temple despite the fact that she is practicing Vajrayana Buddhism. The fact that the question was asked is because the questioner thinks Vajrayana and Theravada are different religions. In fact, the two are all important parts of Buddhism. If any Tibetan Buddhist practitioner thinks that she cannot prostrate to Buddha in a Thai temple any longer, she actually doesn't understand her own practice nor Buddhism. In my opinion, any Buddhist can prostrate or pay respect even to the images of teachers in other religions because they all show the ways to happiness. The prostration, however, is not to take these teachers as refuge. So the answer is that when we think we are Vajrayana Buddhist we are already Theravada and Mahayana at the same time. Our motivation in practicing may be a bit different, but the core of the teaching is the same—Four Noble Truths, Discipline, Meditation and Wisdom, Law of Karma, impermanence, compassion—they are all the same.

Prostration and Self Transformation

Whenever I see Tibetan pilgrims prostrating in front of temples or in the street, I couldn’t help feeling inspired. Their faith in Buddhism touch my heart deeply. I told myself one day I’ll do the same - following their steps of devotion, and inspiring others of this great deed. This is the beginning of my prostrating pilgrimage between Nethang to Samye on May 1-18 this year.

One thousand prostrations
are not just to complete the count,
nor self mortification.

Each speck of dust on the fingers,
each drop of sweat
is for the self and others.
They are for changing oneself
To be a new one who is clean in body, speech and mind.

All the past sinful action,
All harmful bodily, verbal, and mental action
Since the beginningless time—
May they dissolve completely
Together with the flowing perspiration.

My father is on the right,
My mother is on the left,
My friends are behind,
My enemies are in front,
And all the sentient beings surround me in all directions.

I pray and make a vow
In front of the Teacher Buddha
With Bodhicitta pervading all my entire body
To stay in the Mandala of Compassion
Until I gain Buddhahood.


The above poem was written last year after meeting a group of pilgrims on the way to Lhasa. Thanks to Kandroma Palden Chotso for introducing me to the Longchen Nyingthig Preliminary Practice which inspired this poem.

Translation: Soraj Hongladarom
Photo: Jampa Nyima.

Mantra in Your Heart

"Om Tare Tuttare Ture Soha"

The friend who came to pray with us on Dakini Day called. She thanked us for introducing Tara mantra in her life. Now she prays tirelessly morning and night. She said the mantra calmed her mind. My student Nuch found something similar. She usually gets panicked before exams. Reciting the mantra hundreds of times, she felt relaxed and could cope with stressful situations. If we have mantra in our heart - no matter what mantra we recite, we will never feel lonely. Buddha's blessing will flow uninterruptedly, just like natural rain in the tropical climate.

A New Beginning

วันนี้ดิฉันสอนนิสิตวิชา Discourse Analysis เป็นวันสุดท้าย ไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่จะลาออกจากจุฬาฯก่อนเกษียณอายุ แต่เมื่อเวลามาถึง ก็เป็นการจากที่ดี ไม่ได้มีความรู้สึกว่ากำลังเผชิญการเปลี่ยนแปลงอย่างยิ่งใหญ่ เพราะต่อแต่นี้ไปก็ยังคงเป็นครูอีก แต่เป็นครูสอนเรื่องของชีวิต มากกว่าจะเป็นครูสอนภาษาศาสตร์ ขอขอบคุณนิสิตทั้งหลายที่ทำให้เห็นความหมายของคำว่า "ครู"

With a Feeling of Gratitude

Yesterday the Foundation friends came to Prof. Terentyev's lecture on Buddhism in Russia. The lecture was well presented with interesting illustrations of Russian life and practice in Tibetan Buddhism from the early 20th century till present. After the lecture, we went to have dinner together. That gave us an opportunity to talk about how to raise fund for our Tara Great Stupa project. We came up with an idea of holding a charity exhibition with the theme "Arts for Peace". I thought about the idea this morning and couldn't help feeling grateful that I was given this rare and precious opportunity to build the great stupa. Because of it, we need a lot of money. This need gives us a chance to do wonderful things in the world. It also binds friends together creating a web of friendship which will last till we gain enlightenment.

Bodhicitta and Aging

Kunga Sangbo Rinpoche
Memory from Manjushri Empowerment, May 2006

วันนี้ได้อ่านบทความเรื่อง "พระมัญชุศรีกับการบ่มเพาะปัญญา" ซึ่งกุงกา ซังโบ ริมโปเช ได้แสดงที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในวันที่ 28 พฤษภาคม 2549 เนื่องในพิธิีมนตราพิเษกพระมัญชุศรีในโอกาส 100 ปีชาตกาลของท่านพุทธทาสภิกขุ อีกครั้ง วารสารแสงพระธรรมของสมาคมพุทธจังหวัดภูเก็ตนำไปตีพิมพ์ในวารสารฉบับเดือนกันยายนถึงพฤศจิกายน ปีนี้

กุงกา ซังโบ ริมโปเชได้พูดถึงความแก่อย่างน่าสนใจ สรุปความได้ว่า

"คนที่มีโพธิจิต (ความปรารถนาที่จะตรัสรู้ธรรมเพื่อประโยชน์ของสัตว์ทั้งหลาย) ยินดีที่จะแก่เฒ่า ได้เป็นพ่อแม่ ได้เป็นปู่ย่าตายาย มีลูกมีหลาน เพราะยิ่งอายุมาก ความเมตตากรุณาก็ยิ่งงอกงามมากขึ้น แต่คนที่ไม่มีโพธิจิต ก็จะเป็นทุกข์ที่ต้องแก่เฒ่า จริงอยู่ที่ว่าการเกิดแก่เจ็บตายเป็นทุกข์ธรรมดาของมนุษย์ และความแก่ก็เป็นทุกข์ที่ใหญ่หลวงอย่างหนึ่ง แต่สำหรับคนที่มีโพธิจิต ความแก่จะไม่เป็นทุกข์แม้แต่น้อย เพราะความแก่จะเป็นเหตุให้เราได้เป็นพ่อแม่ปู่ย่าตายาย เราจะนับทุกคนเป็นญาติมิตรพี่น้อง เป็นลูกเป็นหลาน"

ในโลกปัจจุบันที่เทคโนโลยีมีความซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ มนุษย์มีความปรารถนาที่จะเอาชนะธรรมชาติ แม้แต่ความแก่ชรา เราเสียเงินจำนวนมหาศาล เช่น การผ่าตัดศัลยกรรมความงาม การกินอาหารเสริมราคาแพง เพื่อทำให้เรากลับมามีความเป็นหนุ่มสาว แต่เราก็ไม่สามารถหนีพ้นความทกุข์จากความแก่ชราไปได้ หากเราทำใจให้ยอมรับความแก่ เราจะค้นพบว่าชีวิตเต็มไปด้วยความสุขเพราะจิตไม่ได้แก่ตามสังขาร ยิ่งถ้าเราได้ฝึกโพธิจิต เราจะรู้สึกว่าเราจะไม่มีวันเหงา ครอบครัวของเราคือสัตว์โลกทั้งหลาย ผู้มีอายุน้อยกว่าเราคือลูกหลานของเรา และเมื่อยอมรับในวิถีแห่งธรรมชาติ จิตจะเต็มไปด้วยความเบิกบาน ความสุขของจิตกลับนำความอ่อนเยาว์มาให้แก่เรา ดุจดังแสงแดดนำความสดใสมาสู่ดอกไม้

ความงามของหัวใจ

Beautiful mind through happy faces




ความงามของหัวใจ
ส่องประกายผ่านแววตา

These Tibetan children are a source of inspiration for the many works I do both in Thailand and Tibet.

Reminder: Buddhism in Russia Tomorrow!

"300 Years of Buddhism in Russia"
by Dr. Andrey Terentyev
Wednesday 12 September 2007, 16.00-18.00 hrs.
Room 302, Boromrajakumari Building, Chulalongkorn University

The talk will also touch upon Buddhism in Mongolia, Lamrim (Graded Path to Englightenment) and Buddhist arts. Prof. Terentyev will show many illustrations.

จงหัวเราะกับความโง่เขลาของตัวเอง

Laugh at Your Own Stupidity!

เช้านี้ตื่นมาด้วยจิตใจเบิกบาน การประชุมใหญ่ทางภาษาศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยสำเร็จลงด้วยดี แม้ว่าในวันประชุมจะมีความขลุกขลักเพราะไฟดับกลางครันในระหว่างประชุม และต้องเปลี่ยนตัวพิธีกรอย่างกะทันหัน ได้รู้สึกถึงความเครียดและวิธีการเอาชนะความเครียด เมื่อเกิดปัญหา อย่าตกใจ แก้ปัญหาโดยทันที ไม่มีปัญหาใดที่แก้ไม่ได้ แล้วเมื่่อปัญหาแก้ได้แล้ว จงอย่าคิดถึงปัญหานั้นอีก มองปัญหาว่าคือบทเรียนสอนธรรมะแก่เรา ทำให้เราเป็นคนมีจิตใจหนักแน่นขึ้น มีปัญญามากขึ้น

ในโลกทุกวันนี้ ผู้คนปล่อยตัวเองให้เป็นทาสของปัญหา เมื่อสิ่งต่างๆไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง หลายครั้งพวกเขาผิดหวัง เศร้า แต่บางครั้งพวกเขาก็โกรธกับสถานการณ์ มีความกังวล จนเกิดเป็นความเครียด หน้าตาหม่นหมอง ไม่รู้จักยิ้ม ไม่รู้จักหัวเราะ ชาวทิเบตสูญเสียประเทศ คนจำนวนมากยากจน ไม่ได้รับการศึกษา ไม่มีเสื้อผ้าใหม่ๆใส่ แต่พวกเขาไม่ปล่อยตัวเองให้เป็นทาสของความทุกข์ พวกเขาเล่าเรื่องขำขัน คุยเล่นสนุกสนาน ปฏิบัติธรรมด้วยจิตใจเบิกบาน สายตาของพวกเขาที่ทอดมองไปข้างหน้าเต็มไปด้วยความหวัง แม้ว่าชีวิตในวันนี้จะไม่ดีที่สุด แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายที่สุด

ขอพวกเรา ผู้เป็นคนในสังคมสมัยใหม่ จงอย่าปล่อยให้ชีวิตจมอยู่ในความทุกข์ ขอพวกเรารู้จักมีความหวังเช่นชาวทิเบต ยิ้มรับสถานการณ์ที่หม่นหมอง หัวเราะกับความโง่เขลาของตัวเอง กล้าเดินบนเส้นทางที่เต็มไปด้วยขวากหนาม กล้าตกหลุมเพื่อจะลุกขึ้นเดินไปข้างหน้าอย่างทรนง

คำถามเกี่ยวกับเถรวาทและวัชรยาน

On Theravada and Vajrayana Buddhism

ใครคนหนึ่งถามดิฉันว่าถ้าปฏิบัติแบบวัชรยานแล้วยังไปวัดเถรวาทได้หรือเปล่า การที่เขาถามแบบนี้เป็นเพราะคิดว่าเถรวาทกับวัชรยานแตกต่างกัน ราวกับว่าเป็นคนละศาสนา แต่จริงๆแล้วทั้งสองนิกายล้วนเป็นส่วนสำคัญของพระพุทธศาสนาทั้งิสิ้น เพราะสัตว์โลกมีจริตต่างกัน คำสอนของพระพุทธองค์จึงมีหลากหลาย หากผู้ใดปฏิบัติแบบทิเบตแล้วคิดว่าไม่สามารถกราบพระในวัดไทยได้อีกต่อไป ผู้นั้นไม่เข้าใจการปฏิบัติธรรมของเขา ในความเห็นของดิฉัน พุทธศาสนิกชนทั่วไปก็สามารถแม้แต่จะกราบองค์ศาสดาของศาสนาอื่นได้ การกราบนั้นกราบด้วยความเคารพในคำสอนที่องค์พระศาสดาเหล่านั้น ได้ทำให้สัตว์โลกมีความสุขและเห็นหนทางของการดำรงชีวิต แต่การกราบไม่ใช่เพื่อยึดเป็นสรณะ เพราะฉะนั้น คำตอบก็คือว่าเมื่อปฏิบัติแบบวัชรยานเราไม่ควรคิดว่าเราไม่ใช่เถรวาท เราเป็นทั้งสองอย่าง เพียงแต่ทัศนคติในการปฏิบัติธรรมและวิธีการในการปฏิบัติธรรมอาจเปลี่ยนไป แต่แก่นหัวใจของคำสอน เช่น อริยสัจ 4 ศีล สมาธิ ปัญญา กฎแห่งกรรม ความเป็นอนิจจังของชีวิต ความเมตตากรุณา ที่เรายึดปฎิบัติยังคงเป็นหนึ่งเดียวกัน